υπό του Χριστού Ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου

Αυτό το Σάββατο τιμάμε την υπό του Χριστού Ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου.

Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ.ι΄, 38-40, Ιωαν.ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα. Λίγες μέρες πρό του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί. Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω. Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.




Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγές έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)




Η αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».

Το έτος 890μ.Χ. μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ
Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.


Η Ανάσταση του Λαζάρου επέτεινε το μίσος των Εβραίων που μόλις την έμαθαν ζήτησαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο και το Χριστό.


Αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.


Ἀπολυτίκιον
Θέλοντας Χριστέ και Θεέ μας να δείξεις, προ της σταυρικής Σου Θυσίας, ότι είναι βέβαιο πράγμα η ανάσταση όλων των νεκρών, ανέστησες εκ νεκρών τον Λάζαρον. Για τούτο και εμείς, μιμούμενοι τα παιδιά που σε υποδέχθηκαν κατά την είσοδό Σου στην Ιερουσαλήμ, κρατούμε στα χέρια μας τα σύμβολα της νίκης, τα βάϊα και βοώμε προς Εσένα, τον νικητή του θανάτου: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του ουρανού, ας είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!


Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.


Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Ἡ πάντων χαρά, Χριστὸς ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς ἡ ζωή, τοῦ κόσμου ἡ ἀνάστασις, τοῖς ἐν γῇ πεφανέρωται, τῇ αὐτοῦ ἀγαθότητι, καὶ γέγονε τύπος τῆς Ἀναστάσεως, τοῖς πᾶσι παρέχων θείαν ἄφεσιν.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία… απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά. Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις.



Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της. Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη. Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.


Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής. Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.

Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο. Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας, ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου. Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.

Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις. Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες…

Αγιος Γέροντας Πορφύριος:

Αγιος Γέροντας Πορφύριος: «Πέστε το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει»






Άγιος Πορφύριος
«Αυτά πού θέλετε να πείτε στα παιδιά σας, να τα λέτε με την προσευχή σας.
Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά• μόνο όταν έρχεται η Θεία Χάρις πού τα φωτίζει, τότε ακούνε αυτά πού θέλουμε να τους πούμε.
Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας, πέστε το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει. Η προσευχή σας αυτή θα γίνει ζωογόνος πνοή, πνευματικό χάδι, πού χαϊδεύει, αγκαλιάζει, έλκει τα παιδιά»…

Ο π. Πορφύριος πίστευε στην αξία πού έχει η προσευχή για την πνευματική ζωή του ανθρώπου και συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά πώς να προσεύχονται:

«Να εύχεσαι έτσι απλά, απλά και ταπεινά, με πίστη απλή, χωρίς να περιμένεις να σου απαντήσει ο Θεός. Χωρίς να δεις το χέρι Του ή το πρόσωπό Του ή το φωτισμό Του. Τίποτα! Να πιστεύεις! Εφ’ όσον μιλάς με το Θεό, μιλάς πραγματικά με το Θεό».

http://www.vimaorthodoxias.gr/

Ο Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης

Ο Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης, Ο Με Συγχωρείτε!

Του Ανδρέα Χριστοφόρου.

Ήταν τέλος του 1985, 26 Δεκεμβρίου και δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Φτάσαμε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ οικογενειακώς με την γυναίκα και τα τρία τότε παιδάκια μας και ενώ στάθμευα το αυτοκίνητο έξω από την Μονή , προσέξαμε ότι στο διπλανό αυτοκίνητο ήταν ανοικτές διάπλατα και οι τέσσερις πόρτες, ενώ από μέσα στο Ναό ακούγονταν φωνές αγριεμένου ορμητικού δαιμονίου, που έβριζαν το Χριστό τους παπάδες, τον Αγ. Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Μπαίνοντας στον Ναό είδαμε τον Άγιο Γέροντα με πετραχήλι, κρατώντας στα χέρια του λείψανα Αγίων, να τα ακουμπά στο κεφάλι μιας κοπέλας που τιναζότανε με οργή και ούρλιαζε με αντρική άγρια φωνή.

Αγιε μου Διονύση ήρθα…

Αγιε μου Διονύση ήρθα…

Και να φανταστείς πως έτσι του Αγίου δεν έχω μιλήσει ποτέ ,κι ας τον έχω κάθε μέρα δίπλα μου.

π.Εφραίμ Παναούση

Είχε τελειώσει η Λειτουργία στο παρεκκλήσι του Αγίου .Με το αντίδωρο ακόμα κατηφορίζαμε τη σκάλα του.Από την έξω αυλή ,φωνές διαπεραστικές .Βγήκαμε να δούμε.

Μια καλογιαγιά –την ξέραμε από παλιά- ερχόταν στο μοναστήρι -.

Είχαμε καιρό να τη δούμε.Βγήκαμε και τη χαιρετήσαμε με σεβασμό .

-Δόξα τω θεώ που ξανάρθα.Με αξίωσε η χάρη της Παναγίας και ήρθα.

Θαυμάζω την οικειότητα τέτοιων ανθρώπων με το Θεό.Τη θαυμάζω και τη ζηλεύω .Εμοιαζε αλήθεια σας λέω σαν τη γυναίκα του Ευαγγελίου που άγγιξε τον χιτώνα του Χριστού.

‘Έφερνε δυο μπουκάλια λάδι.Ένα για την Παναγιά και ένα για τον Άγιο Διονύσιο.Προσκύνησε στο καθολικό με σεβασμό και βγήκε στην αυλή.

-Θα μπορέσεις να ανέβεις στην εκκλησία τη ρώτησα;

-Άμα θέλω θα βοηθήσει ο Άγιος.

Κυριακή 12 Ἰουνίου 2016 (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ)

Κυριακή 12 Ἰουνίου 2016 (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ)


Κατά τή σημερινή Κυριακή τῶν Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναγινώσκεται ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο τό πρῶτο μισό τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας. Εἶναι ἡ προσευχή πού ἀπηύθυνε πρός τόν Πατέρα Του κατά τήν ἑσπέρα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, λίγο πρίν ἀπό τήν ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ. Καί ἀπό τήν περικοπή πού ἀκούσαμε τό πρῶτο τμῆμα εἶναι προσευχή πού ἀναφέρεται στόν Ἑαυτό του καί στό ἔργο Του ἐπί τῆς γῆς.

Σήκωσε τά μάτια Του στόν οὐρανό ὁ Κύριος καί κάνοντας μιά ἀνασκόπηση τῆς ἐπί γῆς ζωῆς Του καί τοῦ ἔργου τό ὁποῖο τοῦ εἶχε δοθεῖ ἀπό τόν Πατέρα Του νά κάνει, τοῦ εἶπε: «Πάτερ, ἦρθε ἡ ὥρα, γιά νά πάθω καί νά θυσιαστῶ. Δόξασε λοιπόν τόν υἱό σου, γιά νά σέ δοξάσει καί αὐτός. Θά σέ δοξάσει, διότι θά προσφέρει τή θυσία τοῦ Σταυροῦ καί θά ἐπιτύχει ἔτσι τή λύτρωση τῶν ἀνθρώ­πων, τή σωτηρία «πάσης σαρκός» πού θά πιστεύσει, καί καί θά τῆς χαρίσει αἰώνια ζωή. Αὐτά θά εἶναι τά μεγάλα ἐπι­τεύγματα τοῦ Υἱοῦ Σου ἐπί τῆς γῆς. Ἡ αἰώνιος ζωή. Τό νά γνωρίζουν «σέ, τόν μό­νον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν». Τό νά γνωρίζουν τόν ἀληθινό Θεό ὄχι θεωρητικά, ἀλλά μέ τή ζωή τους, μέ ζωντανή ἐπικοινωνία μαζί Σου, ὥστε νά Σέ γνωρίζουν μέ τό βάθος τῆς ψυχῆς τους. Μέ τόν ἴδιο τρόπο νά γνωρίσουν καί τόν Ἰησοῦ Χριστό. Μέ τήν ὑπακοή μου σέ Σένα, μέ τή διδασκαλία μου καί τά ἔργα μου καί μέ τή θυσία πού τώρα θά προσφέρω. «Ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς», «τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι, ἵνα ποιήσω». Τό ἔργο πού μοῦ ἀνέθεσες, ἡ ἀποστολή μου στόν κόσμο αὐτό ἔφτασε σέ αἴσιο τέρμα. Ὅλα ἔγιναν πλήρως καί τε­λείως. Δέν χρειάζεται τίποτε περισσότερο. Γι’ αὐτό τώρα πλέον «δόξασόν με σύ, πάτερ, πλησίον Σου με τήν δόξα πού εἶχα κοντά Σου προτοῦ νά δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος».

Ήταν επτά παρά τέταρτο το πρωί......

Ήταν επτά παρά τέταρτο το πρωί......









Ήλθε η Κυριακή 11η Ιουνίου 1961, μέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες, που έλαμψαν και αγίασαν στην Αγία Ρωσία. Ήταν επτά παρά τέταρτο το πρωί, όταν οι πιστοί ετοιμάζονταν για την πανηγυρική Θεία Λειτουργία. Ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς, ανάσαινε κάπως βαριά. Πήρε δύο φορές αναπνοή και άλλες δύο φορές πιο σιγά. Η ψυχή του φτερούγισε για τον Ουρανό. Ο Ομολογητής Αρχιεπίσκοπος έφυγε για να προλάβει να λειτουργήσει αυτή τη μεγάλη μέρα με τους Ρώσους Αγίους στο Επουράνιο Θυσιαστήριο.


Από το βιβλίο του Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκταρίου: ''Αρχιεπίσκοπος Λουκάς. Ένας Άγιος Ποιμένας και γιατρός χειρουργός''.

http://ahdoni.blogspot.gr/

Λάμπρος Κ. Σκόντζος,Το ιερό ζευγάρι Ακύλας και Πρίσκιλλα: Οι προστάτες των αγαπημένων συζύγων

Λάμπρος Κ. Σκόντζος,Το ιερό ζευγάρι Ακύλας και Πρίσκιλλα: Οι προστάτες των αγαπημένων συζύγων


ΤΟ ΙΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ: ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Στις 13 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερή μνήμη δύο σημαντικών αγίων της αποστολικής εποχής, του Ακύλα και της Πρίσκιλλας. Οι δύο αυτοί ιεροί σύζυγοι αποτελούν για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας την αληθινή εκδοχή του ανύπαρκτου και εμπορικού «αγίου Βαλεντίνου». Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε προτείνει να αντικατασταθεί με αυτή η φερμένη από την κακόδοξη «χριστιανική» Δύση «εορτή των ερωτευμένων».


Το ιερό αυτό ζευγάρι αναφέρεται πολλές φορές στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, το οποίο συνέβαλλε τα μέγιστα στο ιεραποστολικό έργο του αποστόλου των Εθνών. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ζούσαν αρχικά στη Ρώμη. Ασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού, κατασκευάζοντας ειδικά υφάσματα για σκηνές. Όμως το 49 μ. Χ. ο αυτοκράτορας Κλαύδιος (41-54 μ. Χ.) εξεδίωξε τους Εβραίους από τη Ρώμη με την αιτιολογία ότι φιλονικούσαν για κάποιον «Χριστό». Από αυτή τη μαρτυρία, η οποία είναι σημαντική για την πρώτη Εκκλησία, φαίνεται καθαρά ο διωγμός που είχε κηρύξει οι Ιουδαίοι στους Χριστιανούς. Επίσης φαίνεται πως ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα είχαν ακούσει για τη νέα πίστη, την οποία συμπαθούσαν. Από τη Ρώμη βρέθηκαν στην Κόρινθο, τη μεγάλη πολυεθνική πόλη της Αχαΐας, η οποία συναγωνίζονταν τη Ρώμη στην ηθική διαφθορά, εξασκώντας το επικερδές επάγγελμα του σκηνοποιού.
Το 51 μ. Χ. ήρθε στην Κόρινθο ο απόστολος Παύλος, κατά τη 2η αποστολική του περιοδεία, όπου συνάντησε το ευσεβές ζευγάρι στη συναγωγή. Στο 18ο κεφάλαιο των «Πράξεων των Αποστόλων» αναφέρεται η συνάντηση αυτή. Υπήρξαν προφανώς οι πρώτοι που πίστεψαν και βαπτίστηκαν από τον Παύλο, τον οποίο φιλοξενούσαν για 18 μήνες στο σπίτι τους, Μαζί τους εργαζόταν και ο Παύλος, ο οποίος ήταν, όπως είναι γνωστό, και αυτός σκηνοποιός. Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα έγιναν οι πολύτιμοι συνεργάτες του Παύλου στην Κόρινθο. Μέσω αυτών γνωρίστηκε και κατήχησε τους Ιουδαίους της Πόλεως, αλλά και πολλούς εθνικούς, δημιουργώντας μια από τις πιο ισχυρές εκκλησίες της αποστολικής εποχής.

Μαρτυρία ἐπισκόπου Λεμεσοῦ, π. Ἀθανασίου: "Τί ἔζησα κοντά στόν Ἅγιο Πορφύριο"

Μαρτυρία ἐπισκόπου Λεμεσοῦ, π. Ἀθανασίου: "Τί ἔζησα κοντά στόν Ἅγιο Πορφύριο"

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Βίντεο ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση τῆς «Ε.ΡΩ.» γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο στὰ Ἰωάννινα

Βίντεο ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση τῆς «Ε.ΡΩ.» γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο στὰ Ἰωάννινα

Δεῖτε πλάνα ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση τῆς «Ἑνωμένης Ῥωμηοσύνης» στὰ Ἰωάννινα, πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁσίου Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε 28 Νοεμβρίου 2015.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης και οι προκλήσεις σε αυτόν από τα δαιμόνια

Από νωρίς, από τότε που οι δαίμονες τον χτυπούσαν και τον άφηναν αναίσθητο, άρχισε να του παρέχεται κι ένα άλλο χάρισμα. Να εκβάλλει δαιμόνια από ανθρώπους. Παλιά η μεθοδεία του Σατανά. Ταλαιπωρεί αφάνταστα και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε απαίσιο τυφλό του όργανο. Ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1980 φέρνανε συχνά δαιμονισμένους στη Μονή, για να τους διαβάσει εξορκισμούς ο π. Ιάκωβος και να τους σταυρώσει με την κάρα του οσίου Δαβίδ.
Στις 13 του Σεπτέμβρη, το 1987, δαιμόνιο ενόχλησε το Γιώργο Λ., ένα παληκάρι 22 ετών. Κάθε μέρα και η κατάστασή του χειροτέρευε. Τον Οκτώβρη η μητέρα του και ο αδερφός του φέρανε το Γιώργο στη Μονή. Παρακάλεσαν τον π. Ιάκωβο να προσευχηθεί και να διαβάσει εξορκισμούς. Μπροστά στο ναό το δαιμόνιο αντέδρασε φοβερά. Έβριζε κι αισχρολογούσε, χειρονομούσε και απειλούσε.

Η Παναγία νοσηλεύτρια τραυματιών σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Κριμαία (1853-1856)

«Κάποιο μέρα, μετά τη θεία λειτουργία, περίπου στις 12 το μεσημέρι, καθόμουν στο κελί μου κι έφτιαχνα πάλι κουτάλια. Η καρδιά μου θλιβόταν για τον τρομερόΚριμαϊκό πόλεμο.
Έξαφνα ακούω κάποιον έξω από την πόρτα του κελιού μου να λέει την ευχή:
"Δι’ ευχών των άγιων πατέρων ημών Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς".

Η φωνή είναι γυναικεία, λεπτή και καθαρή. Ακούω και σωπαίνω. Ξέρω ότι καμιά γυναίκα δεν έρχεται ποτέ στο κελί μου και γι’ αυτό σωπαίνω. Ακούω την ευχή δεύτερη φορά. Σωπαίνω. Τρίτη φορά. Πάλι σωπαίνω. Τότε, η πόρτα ανοίγει μόνη της, ενώ εγώ πάντοτε είχα τη συνήθεια να την κλείνω από μέσα με το γάντζο, και εισέρχονται στο κελί μου τρεις γυναίκες. Μόλις μπήκαν, στάθηκαν μπροστά στην εικόνα της, Παναγίας της Τριχερούσας, έκαναν τον σταυρό τους και τρεις μετάνοιες. Εγώ συνεχίζω να κάθομαι, χωρίς να τούς δίνω προσοχή. Σκέπτομαι με θυμό: Πώς τόλμησαν αυτές οι γυναίκες να έλθουν σε μένα το μοναχό και μάλιστα άγνωστες: Αυτές, αφού προσευχήθηκαν λίγο, γυρίζουν και μου λένε:
—Να σε σώζει ο Κύριος, πάτερ.

ΟΙ ΧΤΥΠΟΙ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ – ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ

Ο Άγιος Νεκτάριος το 1908 παραιτήθηκε από διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής για λόγους υγείας και γήρατος και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα.

Δύο γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε είχαν σαν αποτέλεσμα να γίνει άμεσα λαοφιλής. Θεράπευσε έναν δαιμονισμένο νεαρό κάτι που μαθεύτηκε πολύ γρήγορα και οι χωρικοί τότε τον επισκέφτηκαν ζητώντας του να κάνει λειτουργία και δέηση στον Θεό να βρέξει, γιατί είχε 3 χρόνια να βρέξει στο νησί με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί εκτεταμένη ανομβρία και οικονομική ζημία.

Πράγματι λειτούργησε με σύσσωμη την παρουσία των νησιωτών, και την ίδια μέρα άρχισε να βρέχει. Αυτά, οι Αιγινίτες τα έλαβαν ως θεϊκά σημάδια με αποτέλεσμα να θεωρούν Άγιο τον Νεκτάριο, ακόμα και εν ζωή.

Επι 13 χρόνια αφοσιώθηκε στην καθοδήγηση των μοναχών, στην ανοικοδόμηση της μονής, στη συγγραφή και στην πνευματική και οικονομική στήριξη των αδυνάτων κατοίκων του νησιού.

Ο Άγιος συνέθεσε τον ύμνο “Αγνή Παρθένε Δέσποινα”, ο οποίος θεωρείται απο τους πιο κατανυκτικούς της ορθοδοξίας. Η παράδοση θέλει την Παναγία να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας, και να του ζητάει να καταγράψει σε χαρτί τον ύμνο.

«Πώς ζούσε την παρουσία των αγίων ο Όσιος Γέροντας Παΐσιος»

«Πώς ζούσε την παρουσία των αγίων ο Όσιος Γέροντας Παΐσιος» (video)

• 
  
 

Η ομιλία που πραγματοποίησε ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δορμπαράκης, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με θέμα: «Πώς ζούσε την παρουσία των αγίων ο Γέροντας Παΐσιος», την Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...» και στη σειρά «Γνωριμία με τους Γεροντάδες».

http://www.synodoiporia.gr/

Ποιοι άγιοι μας βοηθούν και σε ποια πάθηση

Πολλά τα βάσανα και οι αρρώστιες στην εποχή μας,
αλλά οι Άγιοι μας είναι πάντα βοηθοί και παραστάτες.
Πολλοί είναι οι Άγιοι που έλαβαν από το Θεό διάφορα ιδιαίτερα χαρίσματα και οι οποίοι με την ειλικρινή προσευχή των πιστών σπεύδουν προς βοήθεια τους στις ανάλογες περιστάσεις. Ας δούμε μερικούς από αυτούς, όπως καταγράφονται σε σχετικό φυλλάδιο από το Άγιο Όρος :

Ο Άγιος Κυπριανός, η Αγία Ιουστίνη η Παρθένος και η Αγία Θωμαΐς βοηθούν στην καταπολέμηση των σαρκικών πειρασμών, όλων των ειδών της μαγείας, στη λύση (διάλυση) αυτών και εν γένει μάχονται κατά ακάθαρτων πνευμάτων.

Ο Άγιος Ανδρόνικος και η Αγία Αθανασία βοηθούν τα ανδρόγυνα που θέλουν να έχουν μια ανώτερη πνευματική διαβίωση.

Άγιε Νικήτα πρέσβευε υπέρ υμών

Τὴν Παρασκευὴ 19 Ἰουνίου ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Κώου καὶ Νισύρου ὑπεδέχθη τὴν Τιμίαν Κάραν τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Νικήτα τοῦ Νισυρίου.Άγιε Νικήτα πρέσβευε υπέρ υμών

Πλήθος κόσμου στον Εσπερινό του Αγ. Χαραλάμπους στην Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων (ΦΩΤΟ)

των Βαγγέλη Γκιάτα, Γρηγόρη Καλύβα

Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες δεν πτόησαν τους πιστούς να παρευρεθούν στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων όπου πριν από λίγο τελέστηκε η ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Χαραλάμπους στον οποίο και είναι αφιερωμένο το καθολικό της Μονής αλλά φυλάγεται και η σεπτή του κάρα.


Της ακολουθίας του μεγάλου Εσπερινού απουσίαζε (για πρώτη φορά) ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ.κ. Σεραφείμ, και αυτό λόγου του χιονιού που είχε καλύψει το οδόστρωμα και η προσέγγιση ήταν δύσκολη.

Στην προσλαλιά του προς το εκκλησίασμα ο ηγούμενος της Ιερά Αγίας Τριάδας πατέρας Δομέτιος αναφέρθηκε στη ζωή και το έργο του μεγάλου αυτού ανδρός της εκκλησίας τονίζοντας το ήθος του και την ομολογία του για την πίστη και για την οποία τελικά μαρτύρησε.

Η μορφή του Αγίου
Ο Ιερομάρτυρας και θαυματουργός Άγιος γεννήθηκε στην Μαγνησία το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. Η Μαγνησία αυτή κατά πάσα πιθανότητα ήτανε στη Θεσσαλία. Τα ερείπιά της σώζονται ακόμη κοντά στο χωριό που λέγεται «Μηλιές». Είχε το ευτύχημα να γεννηθεί από γονείς ευσεβείς χριστιανούς που κρατούσανε την πίστη τους στο Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους χρόνους των διωγμών.

Στην Μαγνησία έζησε όλη του την ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Εκεί σαν νέος, ήτανε φωτεινό παράδειγμα συνετής ζωής. Αργότερα η πίστης του στο Χριστό έγινε πιο φλογερή και η επιθυμία του να βοηθήσει τους Χριστιανούς και τους ειδωλολάτρες, να σωθούν, πιο μεγάλη. Δεν μπορούσε να ησυχάσει, όταν σκεπτόταν, ότι υπάρχουν άνθρωποι μακριά από το Χριστό, που δεν ξέρουν ποιος είναι ο προορισμός τους και γιατί ζουν εδώ στη γη.
Είναι κρίμα, έλεγε, είναι τρομερό, είναι αδιανόητο να ζούνε οι άνθρωποι στην πλάνη της ειδωλολατρίας.

Αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χριστού. Έγινε ιερέας το 130 μ.Χ. και από την θέση του αυτή, από το θείο αυτό αξίωμα της Ιεροσύνης, ανέλαβε τον μεγάλο αγώνα, αφ'ενός ν'ανοίξει τα μάτια του κόσμου και να δουν τον κίνδυνο από την ειδωλολατρική πλάνη και αφ' ετέρου ν'αγιάζει με τα μυστήρια τους πιστούς και να τους οδηγεί στην τελειότητα.

Μπροστά σε Χριστιανούς και ειδωλολάτρες, άρχισε τα φλογερά χριστιανικά κηρύγματά του. Καίτοι σε όλη του τη μακρά ζωή — έζησε 113 χρόνια — έγιναν πολλοί διωγμοί των Χριστιανών και αυτός ποθούσε το μαρτύριο, και δεν ελάμβανε κανένα μέτρο, εν τούτοις επέζησε, διότι ο Θεός τον φύλαγε γι” αργότερα. Μαρτύρησε το 202 μ.Χ. με φριχτά βασανιστήρια καθώς τον έγδαραν ζωντανό .

Να πούμε εδώ ότι ο Άγις Χαράλαμπος έχει την θεία χάρη να είναι θαυματουργός άγιος καθώς υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για θαύματα που έχουν γίνει με την επίκληση του ονόματός του. Τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν πολλές και στο Μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου όπου φυλάσσεται η κάρα του.

Και είναι αυτός ένας λόγος που εξηγεί την μεγάλη ανάγκη του κόσμου να παρευρεθεί στις ακολουθίες εορτασμού.

Αύριο το πρωί θα τελεστεί η πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

http://www.agioritikovima.gr/

Εορτή του Αγίου Χαραλάμπους

Τη μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους τιμά σήμερα, 10 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του.

Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας.

Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο Οσιομάρτυρας

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο Οσιομάρτυρας εορτάζει στις 22 Ιανουαρίου



Μάγος από μάγους
Ο ένδοξος Μάρτυρας του Χριστού Αναστάσιος, καταγόταν από την Περσία. Έζησε το έτος 610 μ.Χ. Κατά την εποχή εκείνη βασιλιάς της Πέρας ήταν ο Χοσρόης, του δε Βυζαντίου ο
αυτοκράτορας ο Ηράκλειος. Το πρώτο όνομα του Αγίου ήταν Μάργουνδατ. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους πιο σοφούς και τους πιο αρίστους στην σατανική τέχνη της μαγείας
και ονομαζόταν Βάβ. Αυτός, λοιπόν, ο πατέρας του Αναστασίου, είχε πολλούς μαθητές, στους οποίους μάθαινε, πώς να φτιάχνουν μάγια. Μεταξύ των μαθητών του ξεχώριζε και ο
Αναστάσιος. Ο πατέρας του, έβαλε όλη του την σατανική δύναμη και τέχνη να κάνη το παιδί του ένα από τους μεγαλύτερους μάγους του καιρού του, ώστε να ξεπεράσει ακόμη κι
αυτόν τον ίδιο, τον εαυτό του, στην μαγεία. Όταν ο Αναστάσιος μεγάλωσε, ο πατέρας του τον έγραψε σε κάποιο τάγμα, που το λέγανε τάγμα των τηρώνων, δηλ. τάγμα των
νεοσυλλέκτων.

Απολυτίκιο Αγ. Αθανασίου - 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ